باران که شدی

ترکخورده، مثل لبهای تشنهی بوسه
امیدوار، مثل قلب عاشق
خونی و خاکی، در حسرت مرهم و باران.

دوستش داشتم.
خودش و حسش و جنسش و حتی عنوانش رو که حسآمیزی دلپذیری داشت و تصویر رو به صدا گره زده بود.

صدای غیبت باران!
در موزهی هنرهای معاصر تهران!